به راستی، از وصف خورشید پرفروغ خوشنویسی حضرت میرعماد الحسنی، عاجز هستیم، چرا که بهتر است بزرگان را بزرگان تعریف کنند و کو کسی که بتواند میرعماد را بنماید یا بسراید؟
باید گفت تنها هنری که در دین مبین اسلام به آن عنایت خاص و سفارش اکید شده است داشتن خط زیباست. خوشنویسی را می‌توان به عنوان معجون، دارو، معشوق و درمان روح معرفی کرد.
اما خوشنویسی، قزوین و اصفهان سه کلمه‌اند که در تلفیق معنی به وحدت رسیده‌اند. شاید به لحاظ آب و هوا و موقعیت اقلیمی و جغرافیایی، این پیوند مبارک، بدست آمده باشد. که وجود خوشنویسان بزرگ صاحب سبکی چون ملکمحمد، درویش عبدالمجید، زین‌العابدین، معجزنگار، میرعماد و میرزا غلامرضا اصفهانی،‌ اشرف‌الکتاب اصفهانی دلیل محکمی بر این ادعاست.
به مبارکی، شما را میهمان اطاق آبی شاعر و نقاش معاصر، مرحوم سهراب سپهری می‌کنم.
«خوشنویسی، ورزیدگی در کاربرد قلم می‌خواهد. اگر خط بی‌قدر من با ذوق اندک من می‌خواند، بایستی بابا شاه اصفهانی، رستم بود و میرعماد قزوینی، کوه احد».
بعد از ابداع خطوط ششگانه توسط ابن مقله بیضاوی شیرازی و تکامل آنها با تلفیق، خط نسخ و تعلیق، خط نسختعلیق بوجود آمد و سپس به لحاظ روانی در تلفظ، «نستعلیق» خطاب شد. از مبتکر و واضع بزرگ این خط مرحوم میرعلی تبریزی که بگذریم، باید از مرحوم سلطانعلی مشهدی مشهور به قبله الکتاب که به سال ۸۴۱ متولد شد و از اولین هنرمندان خط نستعلیق بعد از میرعلی تبریزی است نام برد.
وی در سن ۸۵ سالگی درگذشت و در شمار معدود هنرمندان بود که آثار بسیاری خلق کرد. در سن ۶۳ سالگی، کتاب صراط الخط یا صراط‌السطور را طبع و تحریر کرد و در بیتی چنین سرود:
مرا عمر شصت و سه شد بیش و کم
هنـوزم جـوان اسـت مشـکیـن قلـم
و واقعاً هم عالی می‌نوشت و کسی باور نداشت بعد از وی، خط حرف تازه‌ای داشته باشد که در قرن دهم، میرعلی هروی- استاد الاساتید خط ظهور کرد و قواعد خوشنویسی را به نظم در آورد و تحت عنوان مدادالخطوط منتشر ساخت و به قول تمامی کارشناسان و اهل فن تا قبل از میرعماد کسی به خوبی او ننوشت.